U.N. Me

Με τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου έρχεται η ίδρυση του ΟΗΕ, ενός οργανισμού που ενσαρκώνει τις ελπίδες για ένα πιο ασφαλή κόσμο με ειρήνη. Με τις αναφορές όμως, για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να κατακλύζουν τα μέσα ενημέρωσης, το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: αντιπροσωπεύει σήμερα ο οργανισμός αυτός τα ιδεώδη που τον δημιούργησαν;

b
Στο ιδιαίτερο U.N.Me, ο δημιουργός του, Ami Horowitz αποφασίζει να δει τι γίνεται “πίσω από τις κουρτίνες” και να μάθει όλη την αλήθεια σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας και λήψης αποφάσεων μέσα σε αυτή την παγκόσμια δομή.

Με μαχητικό ενδιαφέρον που θα ζήλευαν οι περισσότεροι έμπειροι δημοσιογράφοι, θα επισκεφτεί την έδρα του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη και τη Γενεύη, αλλά θα ταξιδέψει και σε μέρη που η δράση του οργανισμού είχε καταλυτική σημασία στο παρελθόν αλλά φυσικά ως και σήμερα.

a1

Καταγγελίες μιλούν για κυανόκρανους που στην Ακτή Ελεφαντοστού είχαν βασική τους δραστηριότητα το παιχνίδι στην παραλία. Ο Ami θα ταξιδέψει στην Αφρική για να δει ποια είναι η αλήθεια και να την μοιραστεί μαζί μας…

4

Τόσο στην περίπτωση της Ακτής Ελεφαντοστού, όσο και σε αυτές της Ρουάντα και του Νταρφούρ, θα πρέπει να κάνει ερωτήσεις που θα φέρουν σε δύσκολη θέση τους υπευθύνους. Δε θα διστάσει να το κάνει, όπως και δε θα διστάσει να αστειευτεί μαζί τους όταν οι απαντήσεις τους ξεπερνούν τα όρια της κοινής λογικής.

h

Στην περίπτωση του Ιράν, αναρωτιέται για τις προϋποθέσεις που επιτρέπουν την συμμετοχή της χώρας στις διαδικασίες του OHE, κάτι που μας επιτρέπει να δούμε σε βάθος την όλη λογική της λήψης αποφάσεων στον οργανισμό.

Screen Shot 2017-07-11 at 19.06.48

Είναι αλήθεια πως “καμία χώρα δεν είναι τέλεια” όπως ακούμε και στο ντοκιμαντέρ. Όταν όμως έχεις την ευθύνη της διατήρησης της ειρήνης και επιλέγεις να το κάνεις με ατιμωρησία, απόκρυψη στοιχείων και ηθικολογία αντί εξυγίανσης, σίγουρα προκύπτουν εύλογες απορίες.
Και ο τρόπος που τις θέτει ο Ami Horowitz είναι μοναδικός, τόσο για την ευθύτητα, αλλά και για το χιούμορ που διαθέτει, που μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε ένα τόσο σημαντικό θέμα σε ένα πιο ανάλαφρο τόνο.

d

In a film that exposes the incompetence and corruption at the heart of the United Nations, filmmaker Ami Horowitz takes us on a harrowing, yet often hilarious, trip through the farcical world of the United Nations.

Horowitz exposes how an organization created to ennoble mankind actually enables chaos and global discord. As disturbing as the picture painted by U.N. Me may be, Horowitz manages to keep us laughing throughout the film. And just when you’re left shaking your head at one outrage or another exposed in U.N. Me, Horowitz reliably enters with comic relief.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s